Google+ Followers

woensdag 5 oktober 2016

PRAKTIJKOPLEIDING


Naar aanleiding van sommige reacties op mijn As? Best! Stukje van een paar weken geleden moest ik ineens denken aan al die andere gevaren waaraan wij blootgesteld zijn in die tijd. En natuurlijk over hoe laconiek wij daar mee omgingen. 

Wij hadden thuis echt niet van die plastic doppies op onze (bakelieten) stopcontacten. Sterker nog, onze ouders vertelden ons gewoon: “daar moet je dus geen schroevendraaier in steken want dan krijg je een schok”. Uiteraard plantte dat meteen een idee in je hoofd voor als pa en ma even de deur uit moesten. Want..een schok. Wat is een schok? Snel. Op ontdekkingsreis. En dan natuurlijk ineens met zo’n alternatief kapsel zitten, en je realiseren waaróm je gewaarschuwd was. Tegenwoordig is de trend anders: het is zaak om kinderen zoveel mogelijk te beschermen tegen al die gemene dingen in de wereld, zodat je straks een hele generatie hebt die allemaal denken dat je van alles kunt doen zonder consequenties. 

Iets anders waar ik ook aan moest denken was de meest algemene frisdrank uit de 60’er jaren: Exota. Exota (nu nog steeds verkrijgbaar in Surinaamse winkels onder de merknaam Fernandes), was een merk frisdrank dat geleverd werd in witte glazen beugelflessen van een liter en in de smaken wit, rood, oranje, bruin (cola), en groen (vies, want “Reine Claude”). Het koolzuurgehalte was erg hoog waardoor deze flessen met regelmaat explodeerden – en vooral als je ze in de zon liet staan. Tegenwoordig zou dit product binnen drie dagen van de markt worden gehaald met allerlei online- en kranten advertenties, maar destijds was het leveren van potentieel exploderende glazen flessen aan gezinnen met kleine kinderen blijkbaar geen echt probleem. Natuurlijk had iedereen ook veel meer kinderen - waarschijnlijk omdat je er zo af en toe wel een zou moeten opofferen aan de fabrikant van Exota. 

Op dezelfde wijze begrepen wij ook dat fabrikanten van voedsel in blik er scherpe randjes aan maakten zodat ook meneer Leukoplast volgend jaar nog omzet kan draaien. Rennen op straat werd aangemoedigd, waarschijnlijk om dezelfde reden, en ook omdat je dan zo af en toe zo’n gemene jodiumvlek (Dep! Au! Dep! Au!) op je knie had. 

Zandbakken stonden overal, dat wisten de buurtkatten ook. Zo was het elke dag weer schatgraven. En: een goeie schommel had altijd roest, en kettingen waar je haar tussen kon komen als je toevallig een meisje was. Die schommel stond ook altijd gewoon op stoeptegels in verband met het veroorzaken van indrukwekkende hoofdwonden waarvoor de dokter dan krammen aanbracht (hechtingen? Dat was voor watjes). Je telde bij mij op de lagere school eigenlijk pas écht mee als je al eens een “gat in je hoofd” had gehad MET krammen en bijbehorend groot rafelig wit verband.

Omdat wij in vergelijking met he¬dendaagse kinderen een praktijk- in plaats van een theorie-opleiding genoten, zijn wij veel minder snel geschokt door al die dingen die ver¬keerd kunnen zijn, of slecht voor je, of (soms) pijnlijk. Maar: volgens mij hadden we wél veel meer lol.

zaterdag 30 januari 2016

IJS EN WEDERDIENENDE


Nu het duidelijk is dat in 2016 de Elfstedentocht op rolschaatsen zal moeten worden uitgereden, kunnen we de Friese doorlopers eens een jaar niet laten slijpen. Dat konden we natuurlijk al jaren, maar hoop doet leven, en al helemaal als je hart sneller gaat kloppen bij zo’n oud schilderij van ijsch-pret in 1754. – U weet wel, met 5 generaties die achter elkaar in een rij tussen de vastgevroren platbodems door zwieren op van die krulschaatsen. Kijk, in die tijd kon je nog gewoon doodvriezen in de winter. Anno nu begint de winter bijna een topmaand te zijn voor de verkoop van bikini’s. De enige ijspret bestaat uit het bedenken van welke smaak je dan wil, en of het in een bekertje dan wel een hoorntje mag, en wilt u dan schep-, room-, water-, of schaafijs?

Uiteraard kunnen wij hier wijzen op het steeds erger wordende broeikaseffect, waardoor aan de ene kant ijsberen steeds minder kunnen ijsberen in verband met krimpende ijsvlaktes, en ook zeehondenkalveren steeds meer te lijden hebben van het afkalvende noordpoolijs. Daar staat natuurlijk wel tegenover dat zij minder vaak zullen worden verorberd door voornoemde ijsberen, die niet meer in de buurt kunnen komen. Pinguïns hebben daar geen last van. Die zitten op de Zuidpool, waar het helaas ook steeds minder koud wordt zodat zijn dezelfde problemen hebben maar op een heel andere plek, die wel steeds kleiner wordt.

Dat het broeikaseffect ook effect heeft op andere dan Noord- en Zuidpolen is ook een realiteit. Dankzij dat broeikaseffect wordt het dus steeds warmer waardoor vooral dus de noodzaak van broeikassen steeds minder groot wordt, want tegen dat het 2020 is kun je volgens mij zonder enige extra glazen behuizing in je eigen achtertuin aardbeien zo groot als bloemkolen verbouwen. Gezien het feit dat met name in de groente- en fruitteelt in het Westland veel broeikassen staan waar werkgelegenheid wordt gecreëerd voor Polen, zit ook daar de klad in. Het broeikaseffect werkt op die manier precies datgene tegen waar het naar vernoemd is, zodat wij straks wél het effect, maar niet meer de broeikassen hebben.

Tegen die tijd is er natuurlijk alleen nog maar land op de Noordpool, en helemaal niks op de Zuidpool, en is het waterpeil van  de oceanen dusdanid gestegen dat Nederland er ook niet meer is. We kunnen maar beter nú beginnen met het ophogen van alles dat onder het waterpeil ligt, voordat de natuur zijn loop heeft en Almere en Lelystad een soort van verloren Atlantis worden. "Almere"? "Ja, dat was vroeger een hele aparte beschaving, schijnt, net zoals Lelystad en het mythische Dronten". Dus: ophogen die hap, en zolang het nog kan allemaal elke dag wat ijsblokjes in open water dumpen. Wie weet krijgen de rayonhoofden dan toch nog hun zin (en de ijsberen en pinguins ook).

vrijdag 15 januari 2016

NIEUWS IN JANUARI




Het is alweer heel lang geleden dat mijn laatste blog verscheen. Is er dan niks gebeurd in 2015? Tja, dát dan weer wél. Te veel, eigenlijk. Maar: het werd dus hoog tijd voor een comeback, net zoals bij Heintje Davids, maar zonder gezang over Zandvoort aan de Zee.
  
In deze eerste blog van januari 2016 melden wij uiteraard graag al het nieuws dat van belang is. Helaas is het zo dat januari voor nieuws de magerste maand van het jaar is. Traditioneel bestaat januari uit de volgende onderdelen, namelijk: van 1-2 januari houdt u zich voornamelijk bezig met het overleven van de op oudejaarsavond geconsumeerde alcoholica. Dit is meestal gekoppeld aan het bedenken van goede voornemens zoals “nooit meer wijn en jenever op dezelfde avond” of “altijd zorgen dat er aspirine in huis is”. Ik mag hopen dat er dan niet bij staat “moet nu leren schrijven met andere hand” gecombineerd met “illegaal vuurwerk kopen we nooit meer”.

Van 3-15 januari wordt meestal besteed aan het voorzichtig uitvoeren van de goede voornemens die u vóór oud-en-nieuw al had gemaakt, en die vaak iets te maken hebben met een weegschaal, een sportschool, het eindelijk eens opruimen van de zolder, of anders het toch maar eens plakken van die fietsband. Vaak is het zo dat het enige dat u echt moet doen is gewoon wachten tot de 15e, op welk punt u zich realiseert dat uw goede voornemens voor 2016 exact hetzelfde zijn als degene die u had gemaakt voor 2013, 2014, en 2015. Ook voor 2017 zullen deze de revue weer passeren. Zo gauw u zich dat realiseert kunt u weer veilig gewoon op de bank met een Dvd’tje en een familiezak paprikachips.

Helaas is het dan zo dat vanaf 16 januari de rekeningen van uitgaven voor de feestdagen zich zachtjes op uw deurmat vleien, en u zich voorneemt om het dit jaar nou toch echt eens kalm aan gaat doen met al die cadeaus, die 5 dozen Chateau Migraine, die reerug met bessensaus, en dat nieuwe pak dat op tweede kerstdag al een mosterdvlek had die er van z’n lang-zal-ze-leven nooit meer uit gaat. De tweede helft van januari is, kortom, gevuld met overpeinzingen over financiën, hoe u op een gepaste manier om opslag kunt vragen, en misschien ook wel de gedachte dat er in februari erg vaak macaroni met tomatensaus op het menu staat (en brood met pindakaas).

Om even terug naar af te gaan over dat nieuws in januari: bovenstaande wist u allang en had u kunnen zien aankomen. Dus dat is geen nieuws. Er zit maar één ding op: U zult zelf nieuws moeten maken. Stap eens op de fiets zonderverlichting ’s avonds. Win ’s een Staatsloterij. Ga naar Thailand om als vrouw terug te keren. Wees creatief. Dan is er voor februari in elk geval nieuws.

zaterdag 28 maart 2015

TEGEN DE STROOM IN

Een forse stroomstoring vanochtend zorgde (en zorgt hier en daar nog steeds) voor een ongekend stuwmeer van verontruste klanten van nutsbedrijven en telecomproviders. Treinen en trams reden niet, en ook elektriciteit en alles wat daaruit voortvloeit, liet verstek gaan. Natuurlijk is dat zuur, maar het geeft wel aan hoe afhankelijk we met z’n allen zijn van iets waar we bijna nooit meer echt over nadenken. Want bijna niemand is nog voorbereid op zo’n calamiteit.

Want: het licht doet het niet, en de TV ook niet, en ook het internet is meer een interniet. Gaat het nieuws dan wel door? Dat kun je niet controleren. En: wanneer gaat het wel weer werken? Daar ga je dan het desbetreffende bedrijf voor bellen, want behalve jijzelf was er natuurlijk niemand anders op dat idee gekomen. Er kan dus een bescheiden wachtrij zijn. Dat geeft helemaal niks, behalve dat in de tussentijd de batterij van je mobieltje wel steeds leger wordt. En dan kun je hem wel aan de oplader hangen, maar dat helpt niet, want uit je stopcontact komt helemaal niets.

Bovendien: dan krijg je eindelijk na 45 minuten (a 0,10 per minuut!) iemand aan de telefoon, maar die kan je hoogstens vertellen dat ja, er is een storing, en nee, we weten niet wanneer het opgelost is. Hier is een tip: blijf gewoon naar die lamp op het dressoir kijken. Als die al aan stond, maar dat weet u nu niet meer, en omdat het zo’n IKEA lampje van 3,98 is staat er niks op de schakelaar. Dat schiet niet op.

Dán maar een kop koffie. Ja, als u nog ergens een fluitketel, gemalen koffie, én van die Melitta nummer 2 filterzakjes heeft. Maar die heeft u niet, want u heeft natuurlijk al sinds jaar en dag zo’n Senseo ding op het aanrecht staan waar je nu geen bal aan hebt. Dus dat wordt klooien met een steelpannetje kokend water (waarbij blijkt dat u ook geen brandzalf meer in huis hebt), en opengeknipte Senseo padjes. Ja, tenzij u natuurlijk geen Senseo, maar wél een Nespresso apparaat heeft. En die Nespresso cupjes zijn niet bedoeld om ze zonder water leeg te hoesten, want na een stuk of twee ben je net zoals een losgeslagen hangjongere na 5 blikjes Red Bull.

Dus dat wordt al snel uw vertier buitenshuis zoeken, want ook op kantoor is er geen internet en koffie en verlichting, terwijl al uw collega’s dankzij de Nespresso nu buitengewoon kort aangebonden zijn en je voordat je het weet een lel te pakken hebt. Dán maar een sigaretje. Maar: U bent uit gezondheidsredenen een jaar geleden geswitchet naar zo’n electro-peuk, en die kunt u nu niet opladen ook. En om het leed te verzwaren vindt u dan in de binnenzak van een colbertje nog wel een compleet uitgedroogd pakje sigaretten waar er nog 3 in zitten. Als je zie aansteekt ben je in één trek klaar, en ook op kantoor is geen brandzalf.

U voelt de bui al hangen: het enige dat er op zit is analoog vermaak waarbij u zelf alle benodigde activiteiten moet uitvoeren. Lopend, zonder TomTom, zonder stimulerende middelen, en zonder telefoon. Hoe dat werkt? Gelukkig kun je dat Googelen. Oh, wacht.

vrijdag 6 februari 2015

ALDI LIQUIDATIES

Je kunt tegenwoordig de krant niet meer openslaan (letterlijk, want staat online) of je leest weer over een of andere schietpartij. En vooral ook niet met een luchtbuks, maar met Kalasjnikovs. Blijkbaar is er binnen het criminele milieu hetzij een meerderheid van mensen die niet echt kunnen schieten en derhalve behoefte hebben aan een soort van “tuinslangeffect”, of de bedoeling is dat je het al in je broek doet als zo’n ding door een autoraam wordt gestoken.

Nu snap ik best dat vanuit het standpunt van iemand die een liquidatie wil uitvoeren de Kalasjnikov een verleidelijk stuk gereedschap is. Maar toch. Waar is de precisie van de oude garde, toen je eerst een illegaal vuurwapen moest bestellen bij de toen landelijk bekende Pistolen Paultje, en het dus wel even duurde voordat je ook echts iets had dat “pang” zei en waar ook nog een kogel uit kwam.

Kijk, op die manier had je namelijk nog alle tijd om de impulsief ingeslagen route naar een liquidatie te overdenken, en bovendien moest je dus A: kunnen schieten om iets te raken en B: was er niet voldoende tijd om daar onschuldige bijstanders in mee te nemen.
Bovendien: steek jij maar ’s zo’n Kalasjnikov in je regenjas. Valt niet op. Ik vraag me dan ook af waarom al die liquidaties (hee…idee: extra goedkope moordpoging – Aldi Liquidaties) zomaar lukken, want ga jij blijven staan als er iemand met zo’n levensgroot machinegeweer op je af komt? Dat dacht ik ook niet. Bovendien vraag ik me af hoe die criminelen aan niet één, maar wel tientallen van die Kalasjnikovs komen, terwijl je in dit land al mysterieus wordt aangehouden als je koplamp van je fiets het niet doet. En dan maken wij ons zorgen over wie er lid mag worden van een schietvereniging.

Uiteraard is de gemiddelde criminele Kalasjnikov-bezitter meestal geen lid van een schietvereniging, want dan hebben ze meteen in de gaten, natuurlijk. Het wachtwoord hier is: “discreet”. Zo van, je rijdt onopvallend rond in een geleasde Audi of Mercedes waarvan het niemand te binnen schiet (ha!) dat een 23 jarige, ogenschijnlijk niet werkende jongeman in een auto van een ton (of wat) vraagtekens oproept. Hoe lease je trouwens als voornoemde 23 jarige met geen of dubieuze kredietgeschiedenis een auto van een ton? Zonder aantoonbare inkomsten? Of gaat dat via www.liquidatiebolides.nl of zo?

In sommige stukken van Amsterdam lijkt het nu meer op Beiroet als ik de media moet geloven. Je zal er maar wonen. Want dan moet jij je eigenlijk, puur vanuit het idee dat je nog een kleine overlevingskans hebt, óók bewapenen, en als je dan wilt winnen kun je maar beter gelijk opwaarderen naar een granaatwerper of een helikopterkanon of iets in die richting.

En dan ben je er nog niet, want schlep zo’n ding elke dag maar mee naar 3 hoog achter. “Pap, wat is dat ding met die grote pijp er aan?” “Papa gaat zich omscholen tot eh… loodgieter.” “Goh pap, waar is dit ding voor?” en leg dat dan maar weer ’s uit aan de buren en de woningbouwvereniging.

Ik denk dat je dan gewoon groter moet denken, en aan iets dat A; niet de trap of hoeft, en B: gewoon geparkeerd kan worden, zij het dat je wel 3 parkeerplaatsen nodig gaat hebben. Maar: wat ga jij de blits maken bij de Efteling als je met je hele familie aan komt rijden in die Abrams tank.

vrijdag 30 januari 2015

NORS JOURNAAL

Sta ik hier net op het punt om weer een column in elkaar te draaien, word ik ineens geconfronteerd door een jongeman met een realistisch ogend waterpistool die mij vertelt dat hij mijn publicatie gaat kapen als spreekbuis voor zijn boodschap die namelijk zo belangrijk is dat alles en iedereen er voor moet wijken. Om te onderbouwen dat hij namelijk echt gevaarlijk is mompelt hij nog wat over hackerscollectieven en verborgen explosieven, en als ik niet meewerk dat zij zich dan genoodzaakt zien om over te gaan tot andere maatregelen.

Enfin, Ik leg hem heb uit dat ik – als het écht meezit – maar liefst 20 lezers heb waardoor de impact van zijn wereldschokkende boodschap misschien wat gaat tegenvallen. Verder leg ik hem uit dat er natuurlijk geen enkele sprake is van enige noodzaak om wat dan ook te doen als hij zijn zin niet krijgt, laat staan dat dat mijn verantwoordelijkheid zou zijn.

Sorry dat ik even inspeel op het enige nieuws dat vandaag in de media te vinden is, de verleiding was iets te groot. Bij het lezen van de eerste artikelen had ik al wel een beetje iets van dat het een vaag verhaal was. Toen ook nog bleek dat het ging om een 19-jarig warhoofd en het verhaal ineens ook hackerscollectieven met radioactieve wapens vermeldde, was het voor mij duidelijk dat dit niet, zeg maar, de broer van Osama Bin Ladenkast was.

Wat natuurlijk wel te denken geeft is dat blijkbaar de pers ongeveer net zo slecht beschermd is tegen het worden lastiggevallen door iemand die binnendringt onder valse voorwendselen als dat wij beschermd zijn tegen de pers die ons onder valse voorwendselen lastig valt. (Volgt u ‘m nog?). Wat dan ook wel grappig is, is dat iedereen die voor de media werkt nu ineens extra bescherming wil, en al zeker tegen hackerscollectieven want die jongens moet je in de gaten houden.

Wat je zo wel creëert is een klimaat waarin iedereen denkt dat hij altijd zijn of haar zin moet krijgen, en als het niet goedschiks kan dan maar kwaadschiks. Vandaag of morgen zit je dan in het vliegtuig naar Lloret De Mar met 400 man en daartussen is er dan geheim een toeristencollectief dat, onder dreiging van het afpakken van uw veels te dure iPhones6, de bestemming wil wijzigen naar Gran Canaria, en werk nou maar gewoon mee, want anders bent u zelf de schuld dat wij volledig vrijwillig en op eigen initiatief iets gaan doen dat u niet leuk vindt. De enige marktsector die hier van opknapt is de waterpistolen branche.

Ik vraag me nu wel één ding af: wat hebben we door deze klucht gemist in het nieuws? Want: was dit toeval, of eerder een bewuste actie om de aandacht van iets anders af te leiden? Ik denk aan het laatste. Ik denk gewoon dat er anders iets in het nieuws was geweest over een aanpalende belastingverhoging, of wellicht het verhogen van uw eigen bijdrage bij uw zorgverzekeraar naar een vast bedrag van 2500 Euro. Op zo’n moment zet je dan de AfleidTerrorist  in die de media gewoon 12 uur volledig bezighoudt. – en er kraait nergens een haan naar.


Zo krijg je nog ’s wat voor mekaar.

vrijdag 16 januari 2015

WALFISK

Nee, ik ga het niet hebben over Charlie Hebdo. Dat doet de rest van de schrijvende wereld al, en bovendien heb ik er niets aan toe te voegen dat niet al vele malen gezegd is. Verder ben ik ook uitverkocht in de afdelingen Kerstboom (want te laat), vuurwerk (waar ze bij mij in de buurt blijkbaar nog van over hebben), of winterweer (want afwezig).

Dat betekent helaas dat ik mij deze week moet gaan redden met iets anders, en dat is nog niet zo simpel. Gelukkig trof ik, bij het lezen van Het Parool, een artikel over bier. Nu houd ik op z’n tijd wel van ’n biertje, en u vast ook wel. En dat dat niet alleen maar een Hollands pilsje hoeft te zijn spreekt voor zich. Maar:

“Dierenbeschermers op IJsland zijn kwaad op een brouwerij die bier met walvismeel levert. De brouwerij Stedji zegt dat de drank met 5,2 procent alcohol 'zeer gezond' is en van de IJslander een echte Viking maakt. Walvismeel bevat veel eiwitten en heeft nauwelijks vet, stelt het bedrijf op Facebook. Walvismeel ontstaat bij het uitkoken van het vlees. Het bier is geproduceerd voor het winterfeest Thorrablot, dat van midden januari tot en met midden februari wordt gevierd. Dan eten de IJslanders traditionele lekkernijen als schapenkop, walvisvet en zure schapentestikels.” (zei Het Parool)

Beste lezers – na ruim beraad (circa 2 milliseconden) sla ik deze toch over, al was het maar om het borrelgarnituur. Ik zal namelijk nooit dronken genoeg worden om bij een biertje ook een portie… walvisvet (U dacht dat ik wat anders zou zeggen, hè?) naar binnen te drukken. En over (wan) smaak valt niet te twisten, maar: ècht? Zure schapendinges? En dan walvismeel in het bier? Het moet niet veel gekker worden. Eerst Kopi Luwak (is een soort van tweede ”hands” koffie), en nu dit weer.

Misschien moet je lang in een Noordelijk klimaat leven om waardering op te brengen voor zaken die in een andere cultuur alleen onder de merknaam “wanhoop” op de markt te brengen zouden zijn. Dat zou ook een verklaring zijn voor Lutefisk, en soort van gefermenteerde kabeljauw in blik – op smaak gebracht met loog voor die smaaksensatie waar de tranen je in de onderbroek springen. Blijkbaar mag de lutefisk pas worden opgediend als het blikje bol gaat staan, en bij het openen een soort van schuim produceert dat inmiddels door de Conventie van Geneve wereldwijd is verboden.

Dan wordt het wel weer wat verklaarbaarder dat je iets nodig hebt om het weg te spoelen met iets dat de smaakpapillen afleidt van de zojuist genoten sensatie, natuurlijk. Bij schapen…dinges lukt dat nog met walvispils. Bij lutefisk redt je dat niet, en moet je verplicht aan de Gammel Dansk, hetgeen vergelijkbaar is met het schoonlikken van de bodem van een vogelkooi. 

Nee, dan hebben wij het nog best getroffen met onze bitterballen en vlammetjes (en blokjes kaas, want bier + blokjes kaas = gezellig, weten wij al lang). En zelfs die collega die aan de zoute haring is geweest voordat hij naast ons ging zitten kunnen wij dan ook nog wel door de vingers zien. 
Maar: mocht u op de één of andere manier het gevoel hebben dat bedorven zeebewoner iets gaat toevoegen aan uw gastronomische beleving, ga deze zomer eens naar het Noorden op vakantie. Neem voor alle zekerheid dan wel 18 tubes Colgate mee. 

Niet voor u. Voor óns.